Ode to the Ephemeral Spot Where Time Weaves Thought

   ಪ್ರೇಮ  ಸಮಯದ  ಬೆಳಕು ಹೃದಯದ ದನಿ ಸಿಡಿಯುತಿಹುದು, ಒಮ್ಮೆ ನೇರ, ಈಗ ನಡುಗುತಿಹುದು. ಅವಳು ನನ್ನ ಕಥೆ ಬರೆದಳು, ಪುಟ ತಿರುಗಿಸಿ ದೂರ ನಡೆದಳು. ನನ್ನ ಜೀವನ ಹೊಳಪಾಗಿ ಮಾಡಳು. ಆದರೆ ಹೋಗುವಾಗ ಕಿತ್ತಿಕೊಂಡಳು, ಆದರೆ ಬಾಳಿದರೆ ಬದುಕು ಹೊಸದಾಗುವುದು. ಕತ್ತಲು ಬಂದರೂ ಬೆಳಕು ಇದೆ, ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕು, ಹೃದಯ ಗೆಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಕತ್ತಲಲ್ಲೂ ಅದೊಂದು ಸತ್ಯವಿದೆ. ಬದಲಾವಣೆ ಭಯಾನಕವಷ್ಟೆ, ಆದರೆ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಹೆಜ್ಜೆಯೇ ಸತ್ಯ. ಬದಲಾದ ಹಾದಿಗಳು ಬೆಳಕಾಗುತ್ತವೆ. ಹೊಸ ಕನಸು, ಹೊಸ ಬೆಳಕು, ನೀನು ಮತ್ತೆ ನಗುವುದೇಕೆ ತಡ? ಹೃದಯವು ಮತ್ತೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತುಂಬುವುದು. ನಿನ್ನ ಬೆಳಕು ನಿನ್ನಲ್ಲಿಯೇ ಇದೆ, ಬದುಕು ಮುನ್ನಡೆ, ಹೊಸ ಪ್ರೇಮ ಕರೆದಿದೆ. ಹಬ್ಬವಿದ್ದಳು, ಬೆಳಕಾಗಿ ಬಂದಳು, ಹಾಯ್ದ ದಿನಗಳ ನೆನಪನ್ನಿಟ್ಟು ಹೋದಳು. ನೋವು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟರೆ ತಳ್ಳುತ್ತಾ ತಳಹದಿಯಾಗುವುದು, ನಿನ್ನ ನೆರಳು ನೀನಂದಿಗಿದೆ, ಹೋಗಿದವರು ಮರಳುತ್ತಾರೆ, ಯಾತ್ರೆ ಉದ್ದಗಲ, ಸುಂದರವೂ,